Potężny Blackburn Buccaneer był jednym z najzdolniejszych niskopoziomowych samolotów szturmowych okresu zimnej wojny. Początkowo wszedł do służby w Royal Navy w 1962 roku, aby przeciwdziałać poważnemu zagrożeniu ze strony masowego programu ekspansji radzieckiej marynarki wojennej. Zamiast ponosić oszałamiające koszty budowy nowych statków, aby sprostać temu zagrożeniu, Brytyjczycy myśleli wówczas, że użyją swojego nowego odrzutowca uderzeniowego do zniszczenia sowieckich statków za pomocą kombinacji broni konwencjonalnej i nuklearnej. Zdolny do ekstremalnie dużych prędkości na niskim poziomie, Buccaneer okazał się idealnym samolotem, aby utrzymać kraje Układu Warszawskiego na palcach, mimo że na osiągi pierwszych Buccaneerów, którzy weszli do służby, miał wpływ brak mocy z ich dwóch de Havilland. Silniki Gyron Junior.
 
 Gdy w 1978 roku Royal Navy wycofała swoje większe lotniskowce na emeryturę, ich ukochane Buccaneery zostały przeniesione pod opiekę Królewskich Sił Powietrznych, które już teraz były wielbicielami wielu zalet tego samolotu i były wdzięczne za wzrost ich zapasów. Pod koniec lat 70. XX wieku Blackburn Buccaneer osiągnął szczytową siłę, wyposażony w nie mniej niż sześć eskadr Królewskich Sił Powietrznych.